شب ، می کاود ، با چشمانی سرد و هم انٟٟٝگیز ،

ستاره هائی را که در آسمانندوگاهی پورنورندوگاهی

کم نور، وگاهی هم ، هیٝٝٝٔٔچٔ نور ی ندارندو بٟٝی حرکت ماه ،

تک خال آسمان تیره ، ستاره ها را به ضیا فتٞٞی

پر از نور دعوت می کند ، دعوتی که سردی دیدگان شب را

که چون مخملی سیاه ، زمین را احاطه کرده است

وتاریٟٟٟٟکی و سیاهی رابه زمین ارزانی داشته است را در سایه ای ،

پشت نور ، هزاران ستاره پنهان می کند .

وایٟٟن غرور بٝٔٔٔی حدومرز ماه ،ازنورخورشیداست

که در اعماق وجود هستی ماه رخنه کرده وستاره ها

مدیٟون  خورشیدند، نه ماه پرغروروپرتوقع

وخورشید تک خال ، روزوشب است

وبانی ضیافت روشنا ئیها ی جهان پس ،

ماه پشت سر خورشید ، سایه ای بیش نیست

وآدمک پرتوقع ، بسان ، آن ستاره بٟٝی نوروبٟٟٝی حرکت است

که در نٝٝقطه اوج ، مذٔاب شده  ودرمدت زمان پیٞٞدایش احساس ،

یخ زده ومنجمد شده است وانسان بدون احساس که بٟٝی ثمر است

وبٟٝی حاصل ، حتی ، سایه هم نیست که بتوان اورا نٝقٞطه خواند

پس ، دیدگان منجمدراحتی آتشٞی  بنام احساس نیز هیٝٔچٞگاه ذوب نخواهد کرد

ومدفن آدمک سردو بٝی روح ، درمخمل سیاه شب ، جائی جزانٔتٟٞها ندارد

پس ، سرخط را آدم شروع کرده است ولی . . .

خداوندا ، نرسد آن روزی که آدمکها ، نٝقطه اتمام آن باشند . . . !

                                                                تٝارا

                                                     18  /  9  / 1389

هیٝٝٝٔٔچٔ انسانٟٝٝی کامل نیست ومرد و زن نیز جزئی از ایٟٟٟن آدمکهائی

هستند که به بهانه ای دل می بندند وبه بهانه ای دل میکنند .

در ایٟٟٟن دنیای پراز نیرنگ و ریا ، صداقت و دلپاکی راهی ندارد ،

در ایٟٟٟن باغ پر از میوه ، دستچٝٝٔٔیٝن من وتو اناری سرخ رنگ است

به رنگ خون ، که دل آدمی را در یک نٔگاه میبرد از کف .

اگر انار را بشٟٟکنی ودانه کنی ، دانه هائی پر از کرم خواهی یافت

که عصاره انار را خورده و حاصلی جز هیٝٝٝٔٔٔچٔ برایٟٞش گزٝٔار ده اند . . . !

                                                                   تٝارا

                                                          14 / 9 / 1389

آسمان غرید ، من آبٟٟی و صافم ، روزگاری شادم و آفٔٔتا بیم ،

چند روزی ، ابری و بارانیم ، لیک ، اگر شادم و یا غمناک . . .

من ، صاحب افلاکم و بٝی نهایٟٞت باشد ، عمر من .

غرشی کردو دو ابر تیره را برهم زد و رعدو برقی در گرفت .

عاقبت باران بر صحنه گیتی نمایان گشت و سیل ،

خاک نٟٟٝگون بخت را در بر گرفت .

خاک کم کم خیس گشت از شدت باران و لیک ،

تیره گشت عمرش و سیاهی وی را در بر گرفت .

خاک تیره همره باران شد و با سیل عظیم راهی رودخانه و دریا شد

و زانوی غم در بر گرفت

خاک بر عمق دریا جا گرفت ، همنشیٝن صندوقچه طلا و سکه شد ،

عا قبت صید غواصان خبره شد ،

کیمیا گر خاک را با آب طلا جلا داد وتیرگی از روی و رخ خاک ،

شسته شد ، در نهایٟٞت شمش شد ، کیمیا شد راهی شد و بند ساعت شد

بر هواپیٟٞٞما نشست ،

نور آفٔتٞاب بر او زد وآسمان را تیره کرد ، آسمان غریٞد ،

اگر رعد من نور است ایٟٟن دگر چسیت . . . ؟

خاک نالیدو بگفت . گر خدایٟٝی هست بالا سرت ،

آسمان چیٞست ورعدو برق هم چیست و چونی چند . . . ؟

من همان خاکم که هستم ، باقی همه افسانه است .

من طلا گشتم آخر ، مشتری آن بالا سری است .

کیمیا گشتم من ، لیکن ، خدا ، آن صاحب افلاک اوست

چرخ را گردون میدارد فلک هم از آن اوست .

من کیم . . . ؟ هیچم هیٝٝٔٔچٞٔ . . . هر چه هست اوست .

آسمان چیٞست و رعد چیٞست . . . ؟

بارش باران و طوفان هم چیٞست . . . ؟

گریه کم کن ای آ سمان ، صاف باش و صیقلی ،

تیرگی در شان وسعتت دیٞگرنیست ، چون خدا وند عاشٝق .

لا منتهاست ، عشق را آسان نمود اول ولی افٔتاد مشٔٔٔٔکلها.

                                                                    تٝارا

                                                           12 / 8 / 1389

کاش  ،  باران  بودم  و

با ریدنم از ابر بود . . .

                                                          تٟٟٝارا

کاش  دیروز تمام نمی شد ! . . .

و . . . امروز ، آغازی نداشت ! . . .

و . . .فٝٝٝٝکر آمدن فردا، مرا نمی آزرد ، !

کاش ، بهم نمی پیٟٟٞٞوست ، گذٔٔشته ، حال و . . . آینده ! . .

کاش ، . . . اما واگری در کار نبود

وشاید و بایدی بهم گره نمی خورد تا . . . حتٔٔٔما را سبب سازد

پس ، دیٟٟروز ، ای کاش نمیٟمرد . . .

واینک ، تولد امروز نبود . . .

وآن پیٟٟٞٞر زن دیٟٟروز چهره ، با نوجوان امروزی ،

نسبت پیٟٟٞدانٔٔمیکرد ، تا . . .

نوزادی بنام ، فردا ، متولد گردد ! . . .

من ، میخواهم ، پشت چهره پیٟٟٞٞر زن ، کهنسال و کهن سیما ،

همیشه ، در سایه بمانم . . .

                                                       تٟٝارا

    4 / 8 /  1389                     

سالها پٔیٟٞٞش نٔگاری ازکنار دل من ، ساده گذشت

دل من نیز زمن و عمرو نٔگار ، ساده گذشت ،

دل فرو ریخت به چاه تٝنٟهائی خویٔش وگریست

یار خندیدو مستانه نظری کرد وگذشت

وز صدای مویه دل ، چاه فغان کردو گریست

همدمم سالهاست ، خاک سرد است و بس

یارم اکنون با رقیبان ، عهد یاری بسته است

من سزای صدق و راستی ، لیک اینک میکشم

او ولی  ،

پاداش بی مهری ، سالها پٔیٟٟٞش برگرفت ،

یاررفٝٔته ، دل برده است زدستم ،

حراج کرده دل را

ای دل تو غسل دادی با خون دل ،

عشق نگارت را

مدفون کردی بر قعر چاهی ،

عشق جوانییٞٞت را ،

وان دیده بیٞند اینک ، چون سایه ،

از نٔگاری

هر لحظه ، یادی از او ، با کینه می کشد آه ،

در سایه خیالی  . . .

                                      تارا

                              21 / 10 / 1388